Nasz telefon
+48 77 415 13 15
parafia@parafiakopice.pl
Kancelaria
Zawsze po Mszy świętej
To co piękne szybko mija i zostają tylko wspomnienia, do tego piękna przyczyniło sie wiele osób dlatego z serca dziękuję
Bóg zapłać Parafianom za religijne i duchowe przygotowanie i przeżycie Świąt Bożego Narodzenia, za złożone ofiary na tacę na różne cele duszpasterskie w dni świąteczne, za złożone dary na stól plebanijny, za składane życzenia.
Bóg zapłać dzieciom i nauczycielom za kolędowanie przed Pasterkami, Technika Obarski za oświetlenie kościołów na Pasterki.
Bóg zapłać Parafianom ofiarowane choinki, za postawienie szopki i choinek, Paniom za dekorację świąteczną kościołów i wyprane obrusy, kościelnym, szafarzom, ministrantom i Mariankom za posługę i służbę dla Wspólnoty Parafialnej.
Mozliwości techniczne sprawiają że można piękno zatrzymać na dłużej i przezywać je na nowo, zachecam do zobaczenia filmików z Pasterek w Naszych Kosciołach:
Pałac w Kopicach w innym ujęciu świątecznym z 1908 r.
Mało co jest dziś w stanie mnie zdziwić lub zaskoczyć. A jednak 21 grudnia br., na portalu YouTube, odbyła się premiera krótkiego filmu świątecznego z hrabiną Joanną i Hansem Ulrichem Schaffgotsch. Choć materiał jest zwięzły i z pewnością wymaga jeszcze wielu poprawek, pozwala on na coś wyjątkowego — wejście do wnętrza domu Schaffgotschów w Kopicach.
Ta realistyczna wizja wydaje się czymś nieuniknionym. Pierwsza myśl, jaka się nasuwa, to przekonanie, że w niedalekiej przyszłości będzie można realnie spędzać święta właśnie w takim klimacie. Pisząc „niedalekiej", mam na myśli czas nieokreślony — ale realny i za naszego jeszcze życia. Czas, o którym jeszcze niedawno w ogóle nie było mowy.
Druga refleksja dotyczy tego, jak bardzo technologia wyprzedza naszą wyobraźnię. Pozwala nam otworzyć oczy na fragmenty historii, które nigdy nie zostały zarejestrowane albo zostały bezmyślnie zniszczone. Choć osobiście nie jestem entuzjastą tworzenia algorytmów i iluzji, uważam, że tego typu działania są niezwykle istotne — pod warunkiem, że nie prowadzą do przekłamań. A z tym, niestety, coraz częściej mamy dziś do czynienia w epoce postprawdy.
Zapraszam do obejrzenia świątecznego filmu z życzeniami przygotowanego przez grupę społeczną kopice.pl, która od lat działa aktywnie i współpracuje z parafią w Kopicach:
👉 https://youtube.com/shorts/96srtMN3RRI?si=zx9r6_PfeRF1ms5z
Przyłączając się do tych życzeń, składam wszystkim czytelnikom życzenia zdrowych i błogosławionych Świąt Bożego Narodzenia oraz szczęśliwego Nowego Roku 2026.
Maciej Mischok
Łukasz
ks. Proboszcz
Papież Leon XIV ogłosił Rok Świętego Franciszka, związany z jubileuszem 800-lecia śmierci świętego z Asyżu. Wraz z nim wiernym na całym świecie został dany szczególny dar – możliwość uzyskania odpustu zupełnego. To wydarzenie nie ma jednak jedynie wymiaru religijnego. Jest także zaproszeniem do głębszego namysłu nad kondycją współczesnego świata, relacją człowieka z przyrodą oraz odpowiedzialnością za drugiego człowieka.
Święty, który przemówił do wszystkich
Święty Franciszek z Asyżu (1181/1182–1226) należy do tych postaci chrześcijaństwa, które dawno przekroczyły granice Kościoła. Jego imię jest rozpoznawalne również wśród ludzi niewierzących – jako symbol pokoju, prostoty, szacunku dla stworzenia i solidarności z ubogimi.
Syn bogatego kupca, Franciszek porzucił dostatnie życie, by – jak sam mówił – „żyć według Ewangelii”. Założył zakon Braci Mniejszych, dał początek wspólnocie klarysek oraz Trzeciemu Zakonowi dla świeckich. Jego duchowość opierała się nie na teoretycznych rozważaniach, lecz na radykalnej konsekwencji życia, ubóstwie i braterstwie.
Dlaczego Rok Świętego Franciszka właśnie teraz?
Decyzja o ogłoszeniu Roku Świętego Franciszka wpisuje się w szerszą tradycję Kościoła, który jubileusze traktuje jako czas szczególnej łaski, refleksji i duchowej odnowy. Współczesny świat – pełen konfliktów, napięć społecznych, kryzysów ekologicznych i samotności – wyjątkowo mocno potrzebuje franciszkańskiego przesłania.
Papież w swoim przesłaniu podkreśla, że św. Franciszek nie jest postacią z przeszłości, lecz prorokiem na nasze czasy. Jego wrażliwość na ubogich, troska o stworzenie i wezwanie do pokoju pozostają aktualne bardziej niż kiedykolwiek.
Odpust zupełny – sens i znaczenie
Jednym z najważniejszych elementów Roku Świętego Franciszka jest możliwość uzyskania odpustu zupełnego. W tradycji Kościoła oznacza on darowanie kar doczesnych za grzechy już odpuszczone w sakramencie spowiedzi. Nie jest to „nagroda”, lecz znak miłosierdzia i zaproszenie do głębokiej przemiany życia.
Aby uzyskać odpust, wierni powinni spełnić zwykłe warunki:
- przystąpić do sakramentu pojednania,
- przyjąć Komunię Świętą,
- odmówić modlitwę w intencjach Ojca Świętego,
- wykonać określony akt pobożności, np. pielgrzymkę do kościoła franciszkańskiego, udział w nabożeństwie jubileuszowym lub modlitwę inspirowaną duchowością św. Franciszka.
Kościół podkreśla, że z odpustu mogą skorzystać również osoby chore, starsze i te, które nie mogą fizycznie pielgrzymować, jeśli duchowo włączą się w obchody i ofiarują swoje cierpienie.
Jubileusz nie tylko dla wierzących
Rok Świętego Franciszka nie jest wydarzeniem wyłącznie religijnym. To także czas rozmowy o wartościach, które łączą ludzi niezależnie od światopoglądu: o pokoju, odpowiedzialności za świat, relacjach międzyludzkich i granicach konsumpcji.
Nic dziwnego, że do postaci św. Franciszka wielokrotnie odwoływali się papieże XX i XXI wieku, a jego imię stało się symbolem dialogu, ekologii integralnej i troski o najsłabszych.
Franciszkańskie „pokój i dobro” nie jest hasłem – to program życia. Jubileusz przypomina, że nawet osiemset lat po śmierci święty z Asyżu wciąż potrafi mówić do współczesnego człowieka z niezwykłą siłą. www.znadniemna.pl
5 KROKÓW UCZNIA - MISJONARZA NA CO DZIEŃ
1.Zacznij od relacji
Każdego dnia znajdź chwilę na spotkanie z Jezusem: w modlitwie, Słowie Bożym, ciszy. Miska rodzi się z bycia uczniem, a uczeniem staje się ten, kto naprawdę słucha
2.Wzrastaj systematycznie
Wybierz jedną stałą drogę formacji: wspólnotę, krąg biblijny, katechezę dla dorosłych, rekolekcje. Wiara potrzebuje czasu i troski, by dojrzewać.
3.Żyj Ewangelią w konkretach
Uczciwość, cierpliwość, odpowiedzialność, gotowość do przebaczenia – to codzienna misja, świadectwo rozpoczyna się od zwykłych decyzji
4.Bądź blisko ludzi
Misja to obecność: rozmowa, pomoc, zainteresowanie 2 człowiekiem – najpierw relacja potem słowo
5.Dawaj świadectwo z prostotą
Nie narzucaj się, ale nie wstydź się wiary. Czasem wystarczy jedno zdanie, gest lub postawa, by ktoś zobaczył, że Ewangelia naprawdę działa.
Groby (nie-) zapomnianychśląskich przodków.
Przez dziesięciolecia zapomniane, a nierzadko celowo lub bezmyślnie niszczone — pomniki dawnych mieszkańców Śląska stanowiły milczące świadectwo minionej historii.
Groby zasłużonych i zwykłych obywateli tej ziemi uznawano za coś nagannego, obcego kulturowo. Większość z nich nosiła inskrypcje w języku niemieckim lub jidysz, co w powojennej rzeczywistości czyniło je niepożądanymi.
Na szczęście dziś coraz więcej mieszkańców regionu otacza te miejsca należnym szacunkiem — odnawia zapomniane i zniszczone nagrobki, pielęgnuje cmentarze. Często robią to ludzie, którzy nie mają żadnych rodzinnych powiązań z pochowanymi, a mimo to czują, że w ten sposób przywracają pamięć o tych, którzy kiedyś współtworzyli Śląsk.
Krasna Góra pod Niemodlinem – groby rodziny Sommer
W niewielkiej Krasnej Górze, nieopodal Niemodlina, znajdują się groby rodziny Sommer – w tym szczególnie cenny grób Klary Sommer, siostry hrabiny Joanny Schaffgotsch z Kopic, oraz jej męża Teodora Sommera, wieloletniego zarządcy dóbr Schaffgotschów. Przez dziesięciolecia spoczywali oni wraz z bliskimi w cieniu kościelnych drzew, a pamięć o nich trwała dzięki życzliwości miejscowych.
Zawsze ktoś zapalał tu znicz – najczęściej pani Maria, dziś 86-letnia mieszkanka Krasnej Góry. Kilka lat temu opiekę nad grobem przejęła grupa społeczników, niestety ich działania nie zawsze przynosiły oczekiwane rezultaty – pielęgnacja odbywała się jedynie okazjonalnie, często przy okazji medialnych akcji.
Nowe życie temu miejscu przywróciła inicjatywa burmistrza Niemodlina, Bartłomieja Kostrzewy, który dostrzegł problem zaniedbanych, historycznych grobów w gminie. Zmobilizował lokalną społeczność Krasnej Góry, by wspólnie zadbała o dziedzictwo swojej ziemi.
Szczególne słowa uznania należą się sołtys Sylwii Lelek, która poruszyła serca mieszkańców i zainicjowała wspólne działanie. Wśród zaangażowanych warto wymienić m.in. Małgorzatę Lelek i Przemysława Grycana – ludzi, którzy z prawdziwym oddaniem podjęli się troski o to miejsce pamięci.
Wierzę, że pozostali społecznicy nie poczują się pominięci – wszyscy wiedzą, że wspólnie zrobili coś naprawdę dobrego i ważnego dla historii tej ziemi.
Korfantów – Puszyna. Cmentarz rodziny von Francken-Sierstorpff
Na cmentarzu w Korfantowie spoczywa rodzina von Francken-Sierstorpff, dawni właściciele pobliskiej Puszyny, związani z rodem von Ballestrem. To miejsce, przesiąknięte historią i pamięcią, od lat otacza troską niezwykła kobieta – pani Danuta Kmiecik, sołtys, animatorka kultury i prawdziwa społeczniczka z sercem.
Nie zważając na przeciwności losu, z niesłabnącą energią i otwartością dąży do celu. Jej działania zostały dostrzeżone i docenione – to właśnie dzięki jej inicjatywie Krzyż – wotum rodziny Ballestremów w Puszynie zdobył prestiżową Złotą Jedynkę Polskiego Radia.
Aktywność pani Danuty inspiruje innych. Wokół niej gromadzą się ludzie, którym bliska jest idea pielęgnowania pamięci i lokalnego dziedzictwa. Daje przykład młodszemu pokoleniu, jak można z pasją i zaangażowaniem łączyć przeszłość z teraźniejszością.
We wrześniu tego roku groby przodków oraz Wotumny Krzyż w Puszynie odwiedzili przedstawiciele rodziny von Ballestrem, wyrażając wdzięczność za troskę o ich dziedzictwo i pamięć, która – dzięki takim osobom – wciąż trwa.
Skorogoszcz – groby rodzin von Ketteler i von Korff-Kerssenbrock
Na cmentarzu w Skorogoszczy znajdują się niezwykłe groby rodzin von Ketteler i von Korff-Kerssenbrock. Ich historia jest fascynująca nie tylko dlatego, że osoby tu spoczywające były spokrewnione z rodem Schaffgotschów z Kopic, lecz także z uwagi na wyjątkową formę artystyczną – pomniki zaprojektował wybitny niemiecki rzeźbiarz Josef Limburg.
– Tymi grobami zajmujemy się od zawsze – wspomina Dariusz Zięba z inicjatywy „Wieża Wodna” w Skorogoszczy. – Kiedy byłem nastolatkiem, ówczesny proboszcz nakazywał nam dbać o wszystkie groby – niezależnie od ich pochodzenia. To podejście przetrwało do dziś. Niedawno, będąc na cmentarzu, zauważyłem kobietę, która pielęgnowała groby dawnych mieszkańców. U nas to coś naturalnego – dbamy o wszystkie miejsca spoczynku. To nasze wspólne dziedzictwo, o którym należy pamiętać.
Trudno o piękniejsze świadectwo troski o historię. Wiem, że wielu z tych ludzi może czuć się zakłopotanych, gdy ktoś o nich wspomina – bo ich praca jest bezinteresowna i nie szuka oklasków. To działania ciche, ale trwające przez lata, a właśnie w nich tkwi największa wartość.
Warto, by w takie inicjatywy coraz częściej włączała się również młodzież szkolna – by mogła uczyć się szacunku do przeszłości i zrozumienia, że pamięć o dawnych mieszkańcach jest częścią naszej wspólnej tożsamości.
Kopice – pamięć, która trwa
Przez lata wspólne działania z księdzem Jarosławem Szelągiem pozwoliły godnie pochować w odrestaurowanym mauzoleum ekshumowane ciała członków rodu Schaffgotschów. Dziś to nazwisko znów brzmi z dumą – i nikt już nie ma problemu z jego poprawną wymową.
W pobliskiej szkole, która przed rokiem przyjęła imię Joanny Schaffgotsch, „małej dziołszki z górnośląskiego ludu”, pamięć o przeszłości jest żywa i pielęgnowana z sercem. Uczniowie oraz nauczyciele dbają o porządek i świeże kwiaty przy zewnętrznym ołtarzu, oddając w ten sposób cześć swojej patronce i wszystkim, którzy tworzyli historię tej ziemi.
Tak właśnie okazujemy szacunek wobec zmarłych – nie przez wielkie gesty, lecz przez codzienną troskę, obecność i pamięć.
Co roku, 28 października, modlę się za spokój dusz Schaffgotschów, wspominając ich losy i dzieje Kopic. Dla chętnych, 2 listopada br. o godz. 7:00, odbędzie się w grobowcu – jak co roku – msza święta w intencji zmarłych Schaffgotschów oraz fundatorów kościoła, w tym rodziny von Francken-Sierstorpff.
Nie martwię się już – jak w starej śląskiej pieśni – o los duszy zmarłego, bo wiem, że znalazła swoje miejsce i spoczynek wśród tych, którzy o niej pamiętają.
„Ach, mój smutku, ma żałości, nie moge mieć wiadomości, gdzie mój pierwszy nocleg będzie, gdy dusze z ciała wynijdzie.
A w ziemiczce, nie gdzieindziej, pierwszy nocleg sobie znajde, skoro z rana przed kościołem pożegna sie dusza z ciałem.
Dusza z cisła wyleciała, nie wiedziała, gdzie siąść miała, siadła na zielonej łące, płacze, załamuje ręce.
Moje ciało tak działało, że o dusze nic nie dbało, teraz musze rzewno płakać, nie wieda mó gdzie sie podziać.
Wyszłaś biedna duszo z ciała, bośsie dość naturbowała, opuść nędześwista tego, wbijdź do raju niebieskiego”.
Maciej Mischok
